IPN-logo
INSTYTUT PROFILAKTYKI NATURALNEJ
INSTITUTE OF NATURAL PROPHYLAXIS
w Radomiu
Strona główna | O nas | Kontakt

Jubileusz

Jubileusz XV-lecia
INSTYTUTU IRYDOLOGII w Radomiu


Kilka refleksji

Jak to zaczęło się?

Instytut Profilaktyki Naturalnej, od początku istnienia, zajmował się głównie obszarami związanymi z działalnością badawczą, dydaktyczną i wydawniczą. Oficjalnie do życia został powołany w roku 1992 w Radomiu przez Marka Woźniaka, który do dzisiaj jest jego właścicielem i dyrektorem. Historia powstania takiej placówki nie była spontaniczna i poprzedzał ją kilkuletni okres przygotowań. W tym czasie prowadzone były obserwacje pacjentów, kontakty z innymi irydologami oraz liczne publikacje prasowe z zakresu irydologii, których druk rozpoczęto już w 1988 w prasie ogólnopolskiej.

W rok po oficjalnym powołaniu placówki oraz po intensywnych przygotowaniach, które obejmowały między innymi doskonalenie wiedzy poza granicami kraju, zapadła decyzja o podjęciu działalności publicznej. Po ukazaniu się ogłoszenia, niestety już w nieistniejących i niezastąpionych po dzisiaj „Wiadomościach Zielarskich”, 22 maja 1993 roku odbyło się w Radomiu pierwsze szkolenie z irydologii. Ku wielkiemu zaskoczeniu organizatorów, uczestniczył w nim pierwszy gość z zagranicy, dr. med. Josef Kraus z Bratysławy - zastępca ordynatora oddziału medycyny naturalnej. Do jego udziału w szkoleniu irydologicznym w Radomiu przyczynił się fakt, że książka autorstwa Marka Woźniaka „Irydodiagnostyka”, wydana w roku 1990, była prezentowana na Międzynarodowych Targach Książki we Frankfurcie nad Menem. Stamtąd trafiła na Słowację, gdzie za zgodą autora, została przetłumaczona i wydana przez wydawnictwo słowackie. ie, w roku 1993. Wspomnianą książkę prezentowano również w telewizji polskiej.



Foto. 1. Uczestnicy pierwszego szkolenia irydologicznego w Radomiu 22 maja 1993 r.
Obok lekarzy z Polski, dr. J. Kraus - w szarym garniturze.

W roku 1992 ukazało się pierwsze wydanie książki „Recepty z oczu”, z kolorowymi zdjęciami tęczówek oczu, które zostały nam udostępnione wraz z prawami autorskimi  przez dr. med. H. W. Schimmla oraz firmę „Pascoe”. Autor zdjęć, znany niemiecki lekarz i irydolog, później działający w USA, dr. med H.W. Schimmel (1928-2003) pozostaje po dziś dzień niekwestionowanym autorytetem w tej dziedzinie. Dodatkowym atrybutem książki były także zdjęcia pigmentów, niezwykle zasłużonych irydologów S. Wenskego i J. Rehwinkela, drukowane również za zgoda wydawnictwa i autorów.

W książce została zamieszczona informacja o możliwości uczestniczenia w zagranicznych szkoleniach irydologicznych. Podano adresy i możliwości kontaktu,  a także, po uzyskaniu zgody  opublikowano w języku polskim tłumaczenie topografii, jednego z najbardziej uznanych autorytetów na świecie w tym zakresie  Josefa Decka.

Książka „Recepty z oczu” spotkała się z bardzo dużym zainteresowaniem i dlatego po kilku latach wznowiono jej nakład.

Obok działalności wydawniczej i dydaktycznej rozpoczęto także intensywne działania na polu badawczym. Dzięki zaangażowaniu i pomocy ze strony pełniącej wówczas funkcję zastępcy dyrektora Instytutu, Pani dr Jadwigi Panek-Lenartowicz, rozpoczęło się „pielgrzymowanie” po szpitalach. Fotografowaliśmy pacjentów hospitalizowanych i zdiagnozowanych. Uzyskany materiał był dokładnie analizowany i służył do dalszych badań i byl wykorzystywany w szkoleiach. Jak wielką radością było, kiedy w naszym archiwum znalazło się pierwszych sto zdjęć tęczówek oczu! Ileż kosztowało to prób i wysiłku, aby zdjęcia były czytelne. Jak nie wspomnieć w tym miejscu tych wszystkich ordynatorów poszczególnych oddziałów i lekarzy, którzy bezinteresownie i z wielką życzliwością odnosili się do naszej pionierskiej pracy na polu irydologii w Polsce.

Dzięki pomocy wielu zwolenników i badaqczy problemu zbierana dokumentacja irydologiczna została w tym czasie wzbogacona również o dokumentację zdjęciową ze Stanów Zjednoczonych. Z niezwykłą życzliwością odniósł się do nas najbardziej znany amerykański irydolog i dietetyk dr Bernard Jensen (1908-2001). Zaofiarował nam nam bezinteresownie liczne publikacje i materiały irydologiczne.

Od 1994 roku zaczął ukazywać się „Biuletyn Irydologiczny”. Stał się on forum wymiany myśli i doświadczeń osób, zajmujących się irydologią w kraju.

W roku 1990 obradowało w Warszawie I Krajowe Sympozjum Irydologiczne. Zainspirowani tym wydarzeniem, w pięć lat później, pracownicy i współpracownicy Instytutu Profilaktyki Naturalnej w Radomiu zorganizowali II Ogólnopolskie Sympozjum Irydologiczne, które zgromadziło kilkudziesięciu lekarzy irydologów z całego kraju. Odbyło się ono pod honorowym patronatem ówczesnego Lekarza Wojewódzkiego.



Foto. 2. Strona tytułowa „Biuletynu Irydologicznego”
z programem obrad II Ogólnopolskiego Sympozjum Irydologicznego w Radomiu.


Goście i prelegenci Sympozjum



Foto. 3. dr Jadwiga Panek-Lenartowicz





Foto. 4. dr Sławomir Sobczyk († 2010) oraz dyrektor Instytutu mgr M. Woźniak





Foto. 5. dr Maria Walerowicz





Foto. 6. dr Leszek Tucholski





Foto. 7. mgr inż. Janusz Dernałowicz





Foto. 8. dr n. med. Ewa Tomalak-Juczyńska





Foto. 9. Na sali obrad ...





Foto. 10. Od lewej: dr n. med. S. Rumiński, dr S. Sobczyk († 2010), mgr inż. K. Mrozowska,
dr M. Świątkowska, dr L. Kukuła

Po wielu staraniach, w rok po obradach Sympozjum, jesienią 1996 roku zorganizowano pierwsze Międzynarodowe Seminarium Irydologiczne, którego gościem i prowadzącym była Pani Ursula von Heimendahl z Monachium, szefowa stowarzyszenia kontynuującego pracę ks. Josefa Angerera. Do Radomia ponownie zjechali irydolodzy z całej Polski. Wymiana myśli irydologicznej przebiegała nie tylko na sali obrad, ale także w kuluarach. Po zakończonym seminarium uczestnicy wzięli udział w uroczystej kolacji wydanej na cześć gościa.



Foto. 11. Pani U. v. Heimendahl





Foto. 12. Uczestnicy Międzynarodowego Seminarium Irydologicznego w Radomiu
(od lewej): dr L. Tucholski, dr S. Sobczyk († 2010), dr E. Mech, mgr M. Woźniak, dr Lucyna Galica-Jurecka.


Równie ciepło i z wielkim zainteresowaniem przyjęto propozycję zorganizowania sympozjum poświęconego irydologii i dietetyce. Tym razem głównym gościem była dr med. Ewa Dąbrowska, która przyjechała do Radomia na wiosnę roku 1999. Wiadomość o otwartym wykładzie dla publiczności podano w lokalnych mediach. Zainteresowanie tematyką leczenia schorzeń cywilizacyjnych dietą owocowo-warzywną mieszkańców Radomia było tak duże, że przerosło oczekiwania organizatorów. Niezależnie od wykładu otwartego odbyło specjalistyczne seminarium dla lekarzy.

 

Trudno jest wymieniać wszystkie inicjatywy podejmowane przez 25 lat działalności Instytutu Profilaktyki Naturalnej  w Radomiu. Był to czas nie tylko organizacji sympozjów, seminariów, szkoleń, działalności wydawniczej, ale również podróży po Europie i wymiany doświadczeń, uczestniczenie w sympozjach zagranicznych itd. Irydologia chociaż jest metodą, którą nie należy do metod diagnostycznych w rozumieniu klinicznym, cieszy się nadal nieustająca popularnością.

Dzisiaj dysponujemy wysokiej klasy sprzętem specjalistycznym, który umożliwia robienie zdjęć tęczówek oczu i pozwala oglądać je na ekranie komputera. Mimo tych wszystkich udoskonaleń technicznych, można śmiało powiedzieć, iż wydaje się, że sztuka i umiejętność obserwacji zmian morfologicznych, projektujących się na tęczówkach oczu, jakby ulega zanikowi. Dzisiejszemu człowiekowi coraz trudniej jest „patrzeć” i „widzieć”. Aby  to lepiej to zobrazować, można użyć porównania do rosnącej wśród dzieci i młodzieży trudności w czytaniu ze zrozumieniem. Większość ludzi naszej strefy kulturowej  potrafi czytać. A jak jest ze zrozumieniem czytanych treści? Taki stan rzeczy był inspiracją do wydania przez Instytut Profilaktyki Naturalnej, w 1999 roku „Atlasu znaków irydologicznych. Irydologia w praktyce. Cz. 2”. Książka zawiera rysunki czarno-białe, które przedstawiają kilkadziesiąt znaków irydologicznych wraz z opisem ich interpretacji. Nie zawieraja one żadnych kolorowych dodatków. Intencją autora było nawiązanie do najwcześniejszych publikacji z początków irydologii, w których ludzka percepcja była zdecydowanie lepsza.

W 2002 r., ukazał się podręcznik do nauki irydologii autorstwa Marka Woźniaka. Irydologia. Cz. 1. Podręcznik do nauki oceny stanu zdrowia człowieka na podstawie analizy oka. Tym razem, ze względu na charakter książki i jej przeznaczenie, opublikowano kolorowe zdjęcia tęczówek oraz przykłady obserwowanych zmian irydologicznych u pacjentów zdiagnozowanych klinicznie. Książka zawiera też dokumentację lekarską.

Mówiąc o rozwoju irydologii w kontekście ośrodka radomskiego należy wspomnieć o Günterze Jaroszyku (1928-2002). Mimo polsko brzmiącego nazwiska, nie był Polakiem. Uhonorowany wieloma odznaczeniami, w tym: „Medalem Prießnitza” w 1976 roku”, „Nagrodą dr. Ignacego von Peczelego” w 1977 i „Nagrodą Josefa Angerera” w 1991 roku. Był inicjatorem i kierownikiem Colloquium Internationale Wetzler.



Z archiwum historii szkoleń irydologicznych





Foto. 13. Rok 1995





Foto. 14. Rok 1997





Foto. 15. Rok 1998





Foto. 16. Rok 2001





Foto. 17. Rok 2006


Zawsze obok tych oficjalnych danych, statystyk itp., istnieje obszar prywatnych kontaktów, korespondencji, spotkań, wymiany doświadczeń itd. Bez nich trudno wyobrazić sobie rozwój jakiejkolwiek dziedziny nauki tej bardziej lub mniej oficjalnej. Podobnie rzecz ma się w przypadku rozwoju irydologii w Polsce. Można bez wątpienia powiedzieć, że Instytut Irydologii w Radomiu ma bardzo duży wpływ na rozwój tej dziedziny w naszym kraju. W organizowanych szkoleniach wzięło udział ponad tysiąc lekarzy i terapeutów z Polski, z wielu krajów Europy, Azji, Bliskiego Wschodu. Nie byłoby jednak tego sukcesu, gdyby nie pomoc wielu ludzi, którzy nierzadko nie życzyli sobie upublicznienia swoich nazwisk lub o to nie zabiegali. Przykładów można podać wiele, chociażby konsultacje medyczne przy pisaniu książek.

Swój wkład mieli także ci, którzy byli niekwestionowanymi autorytetami z zakresu irydologii poza zagranicami Polski.

Jednym z nich był Günter Jaroszyk (1928-2002). Mimo polskobrzmiącego nazwiska, nie był Polakiem. Uhonorowany wieloma odznaczeniami, w tym: „Medalem Prießnitza” w 1976 roku”, „Nagrodą dr. Ignacego von Peczelego” w 1977 i „Nagrodą Josefa Angerera” w 1991 roku, miał istotny wkład między innymi w badaniach nad rozumieniem zmian barwnych obserwowanych na tęczówce oka. Uczeń J. Angerera, J. Decka, H. Kabischa i T. Kriege. Inicjator i kierownik Colloquium Internationale Wetzler.





Foto. 18. Günter Jaroszyk i Marek Woźniak podczas obrad sympozjum irydologicznego
w Monachium. „Meister und Freund”.



Dalsza historia działalności Instytutu Irydologii w Radomiu jest pisana każdego dnia. Wciąż przybywają nowi adepci, którzy pragną poznawać tajniki sztuki obserwacji irydologicznej. Nadal publikowane są wyniki badań irydologicznych, którymi dzieli się wielu irydologów z Polski. Dzięki pracy i zaangażowaniu wielu ludzi irydologia nie przejdzie do lamusa. Jeszcze ma wiele do powiedzenia, zwłaszcza, kiedy znajdzie sprzymierzeńców wśród genetyków.





Foto. 19. Uczestnicy szkolenia irydologicznego w Radomiu, maj 2007




Foto. 20. Uczestnicy szkolenia irydologicznego w Radomiu, maj 2007