IPN-logo
INSTYTUT PROFILAKTYKI NATURALNEJ
INSTITUTE OF NATURAL PROPHYLAXIS
w Radomiu
Strona główna | O nas | Kontakt

Program badawczy

W ramach prac Instytutu Irydologii w Radomiu, zrealizowano kilka projektów badawczych. Obejmowały one między innymi:

  1. Weryfikację prawidłowości rozmieszczenia na tęczówce oka pól refleksowych narządów wewnętrznych,
  2. Ocenę stanu zdrowia na podstawie pojawiających się w oku ludzkim zmian zachodzących w strukturze tęczówki oraz zmian barwnych,
  3. Badań szczegółowych obrazu tęczówek oczu w przebiegu wybranych schorzeń,
  4. Ustalenia zagrożeń dla zdrowia człowieka w rozumieniu uwarunkowań konstytucjonalnych,
  5. Inne.

Ad 1. Podstawą do ustalania i weryfikacji rozmieszczenia na tęczówce oka ludzkiego refleksowych pól narządowych, odzwierciedlających ich stan zdrowia stała się topografia tęczówek opracowana przez Theodora Kriege (1962 z późniejszymi zmianami). Z czasem w pracach naszych zaczęto korzystać z trzech dodatkowych topografii, które, po nawiązaniu kontaktu z ich autorami, przetłumaczono na język polski.

W konsekwencji tych działań opracowano topografię (mapę) tęczówek, którą posługujemy się w praktyce po dziś dzień.

Ad 2. Ukierunkowanie i prowadzenie obserwacji oczu wraz z analizą obrazów zmian morfologicznych widocznych na tęczówce oka, w dużej mierze opierały się na doświadczeniach irydologicznych wypracowanych na przestrzeni ostatnich stu lat.

Dzisiaj można stwierdzić, iż proces identyfikowania i opisywania znaków irydologicznych jest praktycznie zakończony. Jednak jak wynika z naszych obserwacji, mogą pojawić się niewielkie zmiany w strukturze tęczówki, dotąd niezidentyfikowane, które powstają w wyniku zmienionych uwarunkowań środowiskowych, z jakimi, w ostatnich dziesięcioleciach, nie mieliśmy do czynienia. Jako przykład czynników sprawczych można tu podać wpływ stresu oraz technologie produkcji żywności. Uwagi te dotyczą także klasyfikacji uwarunkowań konstytucjonalnych.

Ad 3. Problematyka ta zajmowała nas mocno przez wiele lat, szczególnie w połowie lat dziewięćdziesiątych, gdy prowadziliśmy obserwacje i zbieraliśmy dokumentację zdjęciową na terenie kilku polskich szpitali. Zebrane materiały pozwalają stwierdzić, iż w oku ludzkim nie ma obrazu choroby w rozumieniu klinicznym. Są natomiast pewne charakterystyczne obrazy pozwalające ukierunkować wywiad i uszczegółowić dalsze badania lekarskie. Przykładem może być obraz irydologiczny kamicy żółciowej (patrz: foto). Nie ma jednoznacznego obrazu tego schorzenia. Są natomiast wiodące znaki irydologiczne, w oparciu, o które możemy stwierdzić czy przy odczuwanych dolegliwościach mamy do czynienia z tym schorzeniem czy też są one prowokowane przez inną chorobę (np. chorobę wrzodową dwunastnicy).

Skuteczność i trafność takiej oceny uzależniona jest od doświadczenia i wiedzy badającego irydologa.

Biorąc pod uwagę wielość znaków wskazujących na wspomnianą tu kamicę żółciową, można zastanowić się nad pytaniem: czy ich liczba nie jest warunkowana, na przykład, wielością przyczyn prowadzących do powstania schorzenia?

Dodatkowym utrudnieniem w pracach nad irydologią jest fakt pojawiających się zmian morfologicznych, które nie są zlokalizowane w polach refleksowych narządu, który obrazują. Mówimy wtedy o zmianach, topolabilnych, czyli o zmianach, które zmieniają swoje położenie niezależnie od topografii miejsca narządu, do którego mają odniesienie.

Wydaje mi się, że przedstawienie zagadnienia klasyfikacji znaków irydologicznych będzie w pełni możliwe do zaakceptowania, gdy poznamy dokładnie mechanizmy ich powstawania, w tym należy uwzględnić badania nad genetyką. Jakże niezwykle intrygujące jest pytanie, jakie zmiany w materiale genetycznym prowadzą do pojawienia się określonych zmian w strukturze tęczówki? Czy na przykład zmutowany gen p53, prowadzący do raka gruczołu sutka, można rozpoznać na podstawie zmian irydologicznych i pod jaką postacią? Czy jest mu przypisany jeden określony znak, czy stanowi o nim ich charakterystyczny układ? To są pytania, które naszym zdaniem powinny wyznaczać dalszy etap badań naukowych nad irydologią.

Mimo tych wielu utrudnień i braków teoretycznych, należy jednak stwierdzić, że irydologia, która jest metodą oceny stanu zdrowia opierająca się na wiedzy doświadczalnej, w praktyce sprawdza się w wysokim stopniu.

Ad 4. Pojęcie konstytucji (łac. constitutio corporis – budowa ciała) nie jest w medycynie pojęciem obcym.

Przyjmując pewne uogólnione kryteria podziału, ludzi na określone typy konstytucjonalne dzielił już Hipokrates (460-377 roku p.n.e.), uważany za ojca medycyny zachodniej.

Bliżej czasów nam współczesnych, najbardziej znana typologia opracowana jest przez niemieckiego psychiatrę, profesora uniwersytetów w Marburgu i w Tybindze, Ernsta Kretschmera (1888-1964).

Biorąc pod uwagę fakt, iż na tęczówce oka również powtarzają się określone cechy morfologiczne, swój podział na konstytucje ma także irydologia. Należy jednak zaznaczyć, że w klasyfikacji konstytucjonalnej powinno również uwzględniać się obraz całego przedniego odcinka oka.

W obrębie poszczególnych konstytucji możemy wyróżnić skłonności do określonych patologii. Ich ustalenie pozwala na uniknięcie pomyłek w ocenie irydologicznej. Ustalenie konstytucji wpływa na dobór terapii.